11e Etappe

De elfde etappe, dinsdag 25 Mei.

 Het voelt even vreemd omkleden op het einde van de dag, maar ik rijd om half 6 weg bij Csi, nog even rond gekeken of er geen anderen zijn, maar nee.

Op de eerste de beste kruising word ik al bijna aangereden en ik schrik wakker, bij de les blijven jongen gaat het door mijn hoofd, maar hoe kan dit, ik heb het gevoel dat ik iets mis.

Nou lekker tempo erin, windje in de rug, en trappen maar.

Toch wel dorstig weer, dus ik pak naar mijn bidon, vergeten…. oh geen punt, ik maak met mijn arm een gebaar dat er overgenomen moet worden, maar er komt niemand.

Ik steek mijn hand op en wacht, duurt wel lang vind ik en kijk om, waar zijn San en Kees, zeker weer problemen met de Garmin, maar er komt niemand, het voelt vreemd.

Bij de bromtol, net voor Den Hout, knal ik volle bak de rotonde op, en wordt weer bijna aangereden.

Ik kijk naar links, daar staat Willy toch, maar ik zie niemand.

Ik stop aan de kant, rechts, en neem even een plaspauze, ik kijk rond maar ik zie niemand, het voelt vreemd.

Een beetje verward rijd ik verder en begin te beseffen dat ik alleen ben en dat het nooit meer zal zijn zoals toen.

Thuis aangekomen zet ik mijn fiets in de schuur en probeer een High Five met mijn vrouw, deze mislukt en zij kijkt mij een beetje vreemd aan, de knuffel gaat wel goed.

De High Five met mijn dochter lukt wel en ze zegt vet cool pap, moeten we vaker doen.

Ze vraagt of we samen een stukje gaan fietsen maar na een paar bochten wil ze al weer naar huis.

Thuis aangekomen vraag ik waarom, ze zegt je roept allemaal van die rare dingen…., half op de weg, trappen, heeee, plaspauze, verzamelen, compleet…….. en ik weet echt niet wat je bedoelt.

Het begint tot mij door te dringen dat het voorbij is en dat het nooit meer zal zijn zoals toen.

Ik maak mijn recovery drankje en ga douchen en terwijl ik onder de douche sta voel ik de waterlanders komen, die zich vermengen met het water van de douche.

Dikke tranen rollen over mijn wangen en ik denk aan de momenten van emotie tijdens onze tocht.

Mijn vrouw roept dat het eten klaar is en vraagt waarom mijn ogen zo rood zijn.

De pollen allergie, lieg ik.

Waar is de rest vraag ik, terwijl ik rond kijk aan tafel.

Welke rest vraagt mijn vrouw, en kijkt mij een beetje vreemd aan.

Het begint tot mij door te dringen dat het voorbij is en dat het nooit meer zal zijn zoals toen.

Willy, Rob, San, Kees, Danny, Ton, Kees, Johnny, Michael, Bram, Toon, Jan, Henk, Wieke, Guus en Lennart bedankt voor de mooie dagen, de mooie momenten, de emotie, de kameraadschap, de teamgeest, de High Five’s, de knuffels, de lach en de traan.

Zonder jullie had ik dit nooit gekund en zonder jullie was deze tocht er nooit geweest.

Ik besef nu dat het over is en dat dit gevoel nooit meer terug zal komen………….

Ik zal het missen.

Peter Kivits