Ceqled - Oradea

Voor videoverslag klik hier

20 Mei, Etappe 9: Cegled à Oradea 

Ik wordt wakker. 07:30 uur. Wakker van de wekker. Dat is luxe! Het is al licht en ik kijk rond. Ik zie bijna geen muren. Zo ver staan ze van mij af. Waar ben ik ergens? In een suite. Een hele grote. Ja, onze kamer is de naam bruidsuite zelfs waardig. Zo veel vierkante meters, het grote tweepersoonsbed de licht eiken kasten, de zithoek, de TV. En dan de badkamer. Behalve de jacuzzi (ja echt waar, zo eentje waar je met z’n tweeën in kan gaan liggen). De schitterende wastafel in de hoek completeert het geheel. De badkamer is zo groot, ik denk dat de architect er rekening mee gehouden heeft, dat er een binnenhuis zwembad in aangelegd kan worden. We gaan naar beneden en aan tafel, dat is vandaag een uurtje eerder. Omdat we 250 kilometer moeten rijden en ook omdat de klok in Roemenie een uur vooruit gaat. Precies om 08:00 uur gaan we van start. De weersverwachting is goed, mogelijk bij de aankomst lichte regen. Als we vertrokken zijn, komen we weldra op de weg naar Sebrecen. Dat licht zo’n 130? Km verderop. Je kunt zien, dat die weg, met een liniaal op de kaart ingetekend is. Ik wed, dat je er een laserstraal mee kan ijken, zo recht is die weg. En, omdat ie vlak is, kun je er wel zo’n 10 kilometer verderop kijken. Sinds vandaag, ben ik de weg tussen Bergen op Zoom en Vlissingen enorm gaan waarderen. De weg die ik altijd verfoeid heb, omdat ik me er altijd zat te vervelen, als ik die reed. Dat is vanaf nu helemaal anders geworden. Wat een variatie in het landschap geeft die weg. Althans, vergeleken met onze route. Dat maakt de etappe vandaag zwaar. Heel erg zwaar, als je de gaten in de weg meerekent. En autos met chauffeurs die denken, dat ze op Zantvoort rijden. Wij hebben echt geluk, dat onze fietskleding geen vouwen hebben. Want ze zouden die er zelfs nog uit rijden, als we niet opletten. Zo als fietser, zit je er echt bovenop te kijken, hoe die inhaalmanoeuvres tot stand komen. Om te beginnen, wachten ze niet op het “veilig in te halen” sein van onze motoragenten, Rob en Willy. Dus begint de eerste te rijden. En dan volgt de volgende en dan de derde. Meer kunnen er niet bij in deze slag. En dan start de 4e er ook nog achteraan. Je hart begint al stil te staan, maar let op, de 5e komt ook nog even. Elk blind paard ziet dat het niet gaat passen. Of je moet gewoon Willy van de weg rijden. En die geeft geen krimp, ter bescherming van de renners. Zodra ze naast Willy komen, moet het zweet hun in d ehanden staan. En dan besluit Willy, om een veilig heenkomen te zoeken aan de kant van de weg, zodat de kamakazi piloot ook naar rechts kan, om zodoende zijn mede weggebruiker te ontwijken, die inmiddels de weg als parkeerstrook gebruikt heeft. Iets verder op worden we opgeschrikt door een politie auto. We gaan aan de kant. Even later in tegengestelde richting weer een. Wij weer aan de kant. Verderop, zien we de oorzaak. Althans, eerst de sporen van de oorzaak. Aan de platgereden grassprieten weten we, dat daar een auto gereden heeft. Links van de weg in een rechte lijn van de weg af, en het struikgewas in. En zonder remsporen. Zonder remsporen? Hoe kan dat nou? “In slaap gevallen?”, flitst het door me heen. Op dit tijdstip van de dag? Nee, niet waarschijnlijk. Verkeerde inhaal manoeuvre? Bijna 100 % zeker. Als we verderop een autokerkhof zien, staan de wrakken in rijen opgesteld. Bijna allemaal met ingedrukte voorkanten. Gek he? Weten we ook meteen, waarom er zoveel kruisjes langs de weg staan. “Gesneuveld in het verkeer” zullen we maar zeggen. De 1e stop houden we in Motel Restaurant Katalin, midden in het veld, langs de weg. Onder de veranda, heeft de eigenaar plankjes getimmerd, waar een groot aantal zwaluw hun nestje gebouwd hebben. We drinken daar een echt Hongaars “Straf bakkie” en vervolgen de weg. De zojuist beschreven “route national” die Hongarije met Bucaresti verbindt, doorkruist de poestas. Een prachtig natuurgebied, waar veel vogels verblijven. Langs de kant van de weg zijn daarom, diverse uitkijktorens gebouwd. Vanaf de weg zagen we een aantal zilveren reigers. Op de energie masten zie je veel bewoonde ooievaars nesten en we hadden het geluk om een vliegende ooievaar te aanschouwen. Wat een prachtige zwevers zijn dat toch en wat kunnen ze statig landen. Zo van “ready for landing, full flaps and touch down…..” Waarschijnlijk hebben de ingenieurs van Boeing goed naar die vogels gekeken, toen ze de 747 bedacht hebben. De 2e stop houden we in de stad Derecske. Aan de voorzijde kunnen we niet zitten, maar als we door naar achteren lopen, zitten onder een schitterend puntvormig rond afdak, uitgevoerd met houten baleinen, waarvan de middenpaal op natuurlijke manier gevormd wordt door boom. Hier vraagt Danny aan mij om een geintje uit te halen voor een mooi shot. Uiteraard doe ik dat, en praat even met de serveerster om toestemming om achter de toonbank te mogen. Na aanvankelijk een nee, laat ik haar weten, dat “” this cameraman is completely grazy”. Daar zwicht ze voor en laat het toe. (Sorry Danny, alles voor Bike4Children he) Check het filmpje, om het resultaat te zien. We stevenen op de grens af maar rijden een te hoog gemiddelde, waardoor we te vroeg aan de grens zouden komen. Dan maar een extra bakkie onderweg, om onze ontvangst niet in verlegenheid te brengen. Als we op 196 kilometer de grens naderen, worden we door de douane verzocht, om de paspoorten te laten zien. En ja hoor, we mogen snel door en rijden over deze magische grens heen. WE ZIJN IN ROEMENIE! Onder luid geklap en gejuich, worden we binnengehaald door Daniel Malutan, de directeur van CSi Romania met zijn MT leden en een aantal van onze Roemeense collega’s, Directeur Kees Oosting namens CSi industries, persfotografen, TV ploegen, de Polizia. Wat een spectakel. De Hoofdcommissaris van politie district Oradea, zal ons speciaal voor deze gelegenheid op zijn hagelnieuwe mountainbike voorgaan naar Oradea. Hij rijdt tot aan het hoofdbureau mee, onder begeleiding van een politieauto met alle toeters en bellen erop. Wij weten en voelen, dat Willy de leiding heeft, en vooral op de rotondes vertrouwen wij helemaal op hem. Per slot van rekening heeft hij inmiddels al 9 etappes ervaring met dit werk. Op het bureau aangekomen, bedankt onze teamcaptain Peter de hoofdcommissaris voor zijn begeleiding en overhandigd hem als dank, een Bike4Children wielershirt. Maatje XXL en we hopen dat hij er ooit in gaat passen. We hebben nog zo’n 45 kilometer te gaan en we kunnen op onze eigen snelheid de weg vervolgen. We moeten opschieten, want het diner wacht op ons. Bij het hotel aangekomen, wacht ons het tweede onthaal, omdat het hele gevolg is meegereden. We zetten de fietsen tegen het hek met 253 kilometer op de dagteller en 1.889 op de totaal teller. We krijgen welgemeende felicitaties, omdat we het tot en met deze etappe met z’n allen gehaald hebben. Ik mag mijn koffer ook beslist niet zelf dragen en die wordt dus tot op de kamer gebracht. Hartverwarmend, zo enthousiast als onze Roemeense collega’s zijn. We krijgen allemaal een persoonlijke uitnodigingsbrief voor het jubileums feest op Zaterdag de 22e. We gaan eten en straks slapen, want morgen wordt het een waar “chanse elysee” onthaal. We kijken er naar uit!